Italie » Streekproducten

Norcia en zijn Norcineria’s

irisbruna — Thu, 19 May 2011 09:15:31 +0000

Norcia is een stadje in Umbrie aan de voet van de Monte Sibillini, dat beroemd is om haar keur aan vleesproducten.‘Norcineria’ is dan ook in heel Midden-Italië een ander woord voor slager. Hier verkoopt men allerlei worsten en andere streekproducten.

Omdat Norcia de bakermat is van deze specialiteiten, is er in deze stad een ware concurrentieslag gaande tussen vele Norcineria’s. De ene etalage is nog mooier dan de andere en in de zomer breiden de tentoonstellingen zich uit over alle stoepen. In Norcia is het dan ook goed souvenirs kopen: zelden vind je zoveel streekproducten bij elkaar.

Italiaanse delicatessen in de leukste winkel van Nederland

admin — Thu, 05 May 2011 14:02:34 +0000

Dit voorjaar trakteerde ik mijzelf op een heerlijke Italiaanse lunch bij Ariola, toen ik middenin een feestje terechtkwam. Ze waren zojuist uitgeroepen tot leukste winkel van Nederland. Dat werd gevierd met spumante voor iedereen. En terecht!

Zo knus, puur en gezellig als hier, vind je niet snel meer. Oke, misschien nog wel in Italië, maar midden in de stad in Nederland niet. Klein maar fijn, want ze hebben alles wat je zoekt voor een shotje Italië. Inclusief de gastvrijheid en de geuren!

Ariola, Folkingestraat 54, Groningen

De leukste slager van Toscane

irisbruna — Tue, 26 Apr 2011 07:13:42 +0000

Volgens Jamie Oliver is Dario Cecchini de leukste slager van Italie. En vele Italiegangers zijn het met hem eens. In het mooie dorpje Panzano in Chianti in Toscane heeft hij een kleine slagerswinkel waar je als je geluk hebt, wordt getrakteerd op allerlei lekkere gratis hapjes en een glaasje wijn. Tegenover het winkeltje heeft Dario nu ook een restaurantje, waar je aan een lange tafel aan kan schuiven en van al zijn lekkers kunt genieten. Het heet heel toepasselijk ‘Solociccia’, wat ‘alleen vlees’ betekent en dat klopt, want het menu bestaat uit vijf vleesspecialiteiten, twee ‘contorni’(bijgerechten), brood, wijn en koffie. Niets kiezen, gewoon proeven!

Solociccia, Panzano in Chianti, ‘s avonds om 19.00 of 21.00 uur, ‘s middags om 13.00 uur

Hoe groeit de pijnboompit eigenlijk?

irisbruna — Mon, 18 Apr 2011 09:30:50 +0000

Pijnboompitten zijn een belangrijk ingredient in de Italiaanse keuken. Helaas is het wel een vrij kostbaar product. Als je ziet hoe een pijnboompit groeit, is het opeens zo gek niet meer dat ze zo duur zijn.

De pijnboom, die je veel in heel Italie ziet, laat op een gegeven ogenblik zijn enorme dennenappels vallen. Tussen de schubben van deze appels zitten harde zwarte nootjes. Als je deze nootjes openkraakt, vind je eindelijk de pijnboompit. Eerst nog het bruine vliesje eraf (zoals bij pinda’s) en eindelijk is de pijnboompit klaar om geroosterd te worden. Wel hopen dat de vogels en eekhoorntjes je niet voor zijn geweest…

Zwarte of witte truffels?

irisbruna — Wed, 12 Jan 2011 12:17:37 +0000

De truffel is wellicht een van de meest besproken delicatessen uit Italië. De meeste truffels ter wereld worden hier gevonden, met name in Noord-Italië in Piemonte en in Zuid-Italië in Umbrië en Le Marche. Ook in Frankrijk wordt redelijk veel gevonden. Soms wordt zelfs gedacht dat de truffel uitsluitend Frans is, dit komt waarschijnlijk omdat ze hier de truffel als eerste ontdekten als delicatesse. Een klein deel wordt verder gevonden in minder bekende streken zoals Noord-Spanje en voormalig Joegoslavië. Maar welke truffel is nou het meeste de moeite waard?

Er zijn verschillende soorten truffels, maar het grootste verschil bestaat tussen de witte en de zwarte. De witte truffel is de koningin onder de truffels, met kiloprijzen van wel 3000 Euro. We hebben het dan over de Albatruffel uit Piemonte. Zij is het zeldzaamste en heeft het meest geconcentreerde en verfijnde aroma. De zwarte truffel heeft een langer seizoen, deze is eigenlijk vrijwel het hele jaar te vinden. De wintertruffel heeft hiervan de beste kwaliteit, wat wil zeggen het beste aroma. En zo zou je truffels ook eigenlijk altijd moeten beoordelen: met je neus. Dan haal je meteen alle neppers zoals de Chinese truffel er tussen uit. Maar dan moet je natuurlijk wel een beetje een kenner zijn, dus op naar Italië en proeven!

Aceto Balsamico Tradizionale

irisbruna — Sat, 18 Sep 2010 07:39:21 +0000

Toen we pas op bezoek waren bij iemand uit Modena, een Mudneez zouden ze zelf zeggen, hoefden we niet te raden wat de plaatselijke specialiteiten waren. Ons werd een heerlijke lunch met Cotechino voorgeschoteld, een vette jonge worst die niet vooraf, maar als secondo wordt gegeten.

Daarna werden brokjes parmezaanse kaas ceremonieel bedruppeld met een kostbare Aceto Balsamico. De echte. We zullen vast zeer goedkeurende, blije gezichten hebben gehad, want vervolgens werden we meegenomen naar een hok op zolder waar maar weinig gasten kwamen. Hier werd jarenlang Aceto van het ene naar het andere vat overgebracht voor een perfect resultaat. De vaten zijn verschillend van houtsoort en verschillend van formaat. De verschillende houtsoorten geven verschillen aroma’s af en de verschillende maten hangen samen met de verdamping van vocht, waardoor de smaak steeds geconcentreerder wordt. Wat begint als 350 kilo gekookte druivenmost, eindigt op deze zolder in Modena na 12 jaar als 15 liter echt Aceto Balsamico Tradizionale.

Ons werd het verschil tussen de Aceto Balsamico die je in de supermarkt koopt en de Aceto Balsamico Tradizionale meteen duidelijk. Een fles die je in de supermarkt voor EUR 2,99 koopt, heeft vaak maar 2 maanden in een vat gezeten en de Tradizionale rijpt dus wel 12 jaar op vaten van verschillende houtsoorten. Dat merk je enorm aan de smaak en zeker ook aan de prijs. Een flesje van 0,1 liter kost al snel EUR 40,-. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

Druppel voor druppel wordt deze heerlijkheid gebruikt over natuurlijk parmigiano, maar ook over bijvoorbeeld gepocheerde vis of gegrilde pompoen.

Zongedroogde tomaten echt zongedroogd

irisbruna — Wed, 12 May 2010 12:13:01 +0000

Italianen koken natuurlijk niet graag uit een potje. Als ze geen tijd hebben om de pan met ‘ragu’ uren lang op het vuur te laten pruttelen, dan gaan ze naar la Mamma, die nog wel de hele dag in de keuken kan staan. Voor een aantal zaken wordt een uitzondering gemaakt. Zo zie je vrijwel geen enkele Italiaan zelf de pesto maken of zelf tomaatjes drogen in de zon. Tomaten uit eigen tuin worden wel tot passata gedraaid, waar het hele jaar van gegeten kan worden, maar zelf zongedroogde tomaatjes of tomatenpuree maken wordt wel heel tijdrovend. Dat koopt men dan net zo lief kant en klaar, bijvoorbeeld van populaire merk Sacla.

Gelukkig zijn de zongedroogde tomaten van deze fabriek dan ook echt zongedroogd. Op kilometerlange tafels liggen gehalveerde en gezouten tomaten heerlijk in het zonnetje te drogen, om vervolgens met water en witte wijn gespoeld te worden en onder een lekker laagje olijfolie in de pot te verdwijnen. 12 kilo tomaten zijn er nodig voor 1 kilo zongedroogde tomaten. En eerlijk is eerlijk, dat soort hoeveelheden kan vrijwel geen enkel moestuintje aan.

Calanchi en Pan Ducale in Atri

irisbruna — Mon, 10 May 2010 09:37:48 +0000

Atri is het eerste leuke stadje dat je tegenkomt als je vanuit Le Marche langs de kust afzakt naar Abruzzo. Het bijzondere erosielandschap ‘i calanchi’ rond het stadje is een tochtje landinwaarts zeker waard. Het dorpje zelf heeft een enorme hoeveelheid barretjes, je kan hier in een heuse kroegentocht het beste adres voor cappuccino verkiezen. Ook kan je hier goed het bekendste souvenier van de Abruzzen inslaan: de Pan Ducale. Deze lekkere cake is een tijdje houdbaar, dus zal de reis naar Nederland zeker overleven.

Mostarda, meer jam dan mosterd

irisbruna — Tue, 27 Apr 2010 09:34:55 +0000

Mostarda is een Italiaans woord wat je echt moet kennen. Je zou denken dat het mosterd is, maar zo simpel is het niet. Het zijn vruchten in een zoete siroop met daarin een scherp mosterdextract, te vergelijken met een engelse Chutney. In Noord-Italie is het dé smaakmaker bij Bollito Misto (in bouillon gekookt vlees) en maakt iedere streek en huisvrouw haar eigen versie van deze specialiteit: Mostarda di Mantova, Mostarda di Cremona of bijvoorbeeld Mostarda di Carpi.

Buiten Noord-italie is het erg moeilijke om het levensgevaarlijke ingredient mosterd-extract te krijgen. Het is alleen bij de apotheek verkrijgbaar en op het flesje prijkt een groot doodshoofd. Het schijnt dat je na het maken van Mostarda de potjes enige dagen moet laten staan, omdat anders het mosterd-extract onvoldoende opgelost is en de lucht je gemakkelijk kan bedwelmen. Misschien een leuke titel voor een Italiaanse detective: De Mostarda ontvoering.

De confetti van Sulmona

irisbruna — Sun, 25 Apr 2010 15:19:43 +0000

Sulmona is een gezellig stadje midden in Abruzzo. De grote drukbezochte zaterdagmarkt ligt aan de voet van de indrukwekkende witte toppen van de Apennijnen. Hier kan je uitgebreid proeven van alle streekproducten. Voor de zoetekauw heeft Sulmona nog iets in petto, namelijk het vrolijke suikerwerk waar de stad bekend om is. Deze ‘confetti’ bestaat voornamelijk uit amandelen gehuld in felgekleurd suikerbeslag. Suikerwerk voor bruiloften en de geboorte van een jongetje of meisje zijn het meest gevraagd, maar de kleurige confettibloemen zijn ook een hele leuke meebrenger voor thuisblijvers.

Net iets ten zuiden van Sulmona kan je het natuurschoon van Abruzzo verder verkennen in de mooie Sagittariokloof, een officiele WWF oase. Hier vind je halverwege het extreem blauwe meer van Scanno. Helaas kan je hier niet zwemmen, maar mooi is het zeker!